Wywiady i reportażeWydarzenia
Więcej o świętychW liturgii, zwyczaje
RefleksjePrezentacje, opracowania
Nowe książkiLudzie
LokalneKultura, w prasie
InternetFormacja i nauka
DokumentyBiblioteka serwisu
AktualnościKlasztory franciszkańskie
Na świecie800-lecie franciszkanów
Wiadomości z tematu: Aktualności:
Strefa Zero 2015 - Wezwani do zwycięstwa
Ogłoszenia: Osoby konsekrowane w TVP2
Różne: Czytelnicy „Posłańca” pod opieką duchową
Warszawa: 3 maja na Siekierkach
Głogówek: franciszkanin ze złotą odznaką
Taszkent: rocznica patrona administratury
Prasa: nowy numer Posłańca św. Antoniego
Dąbrowa Górnicza: „Nie lękajcie się” Jana Pawła
Legnica: Rycerze przy Grobie Pańskim
Prasa: o roli aniołów w życiu wiary
Dąbrowa Górnicza: hołd Młodzieży Wszechpolskiej
Kraków: spotkanie rodzin misjonarzy
Ogłoszenia: seminarium ze św. Franciszkiem
Ogłoszenia: do Peru na beatyfikację
Media: zdjęcia do teledysku Siewców Lednicy
Różne: zakonnicy wśród więźniów Dachau
Wrocław: paschalne nabożeństwo uzdrowienia
Ogłoszenia: niedziela z radiem u franciszkanów
Lublin: przyszłość osób konsekrowanych w Polsce
Würzburg: biskup z młodzieżą franciszkańską
   Następne Następne
Ludzie: O. Melchior Fordon (1862-1927)
2011-02-27 09:09:40
Uratował przed rozstrzelaniem 13 strażaków, stawiano go jako wzór pokory i posłuszeństwa. Pewnemu Żydowi ofiarował buty, które zdjął sobie z nóg, potrafił na ulicach pomóc dźwigać ciężary ubogim kobietom żydowskim. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, o. Fordon ogłosił publicznie przynależność do zakonu franciszkanów. Był wybitnym duszpasterzem, pracował w diecezji wileńskiej. Jest kandydatem na ołtarze.

Józef Fordon urodził się 5 sierpnia 1862 roku w Grodnie nad Niemnem, w rodzinie szlacheckiej. Wówczas miasto znajdowało się na terenie Polski, obecnie leży na terytorium Białorusi. Po ukończeniu w Grodnie czterech klas gimnazjum, wstąpił do seminarium duchownego w Wilnie. Po święceniach kapłańskich, które otrzymał 2 sierpnia 1887 roku, został mianowany proboszczem w Strubnicy koło Grodna.

W latach 1893-1903 był proboszczem w Dąbrowie Białostockiej. Był to okres wzmożonej rusyfikacji. Kościół katolicki poddawano wówczas różnorakim represjom, w pobliskim Różanymstoku klasztor dominikański oddano prawosławnym mniszkom. Ks. Fordon, nie bacząc na szykany i przeszkody, zbudował w Dąbrowie kościół, otrzymując konieczne zezwolenia. Kiedy władze carskie chciały zabrać nowo zbudowany kościół i przeznaczyć na cerkiew, wtedy ks. Fordon z parafianami w ciągu jednej nocy rozebrał stary kościół, znajdujący się w tej parafii. Zapobiegło to przejęciu świątyni przez państwo.

Ks. Fordon organizował stowarzyszenia religijne, utwierdzające katolików w wierze i wierności Stolicy Apostolskiej. Oprócz pracy duszpasterskiej, prowadził także działalność wychowawczą, m.in. zakładał bractwa trzeźwościowe. W latach 1905-1907 pełnił urząd proboszcza parafii Wszystkich Świętych w Wilnie.

Był to okres rewolucji socjalistycznej w Rosji, a jedną z jej ofiar padł abp Edward Ropp, ordynariusz wileński. Ks. Fordon wśród duchowieństwa i wiernych zbierał podpisy z prośbą o interwencję papieża Piusa X w sprawie internowanego przez policję carską abp. Roppa. Zaborczym władzom rosyjskim naraził się również tym, że sprzeciwiał się zmuszaniu unitów do przechodzenia na prawosławie.

Za gorliwą obronę uciskanego Kościoła władze carskie zakazały mu działalności duszpasterskiej na terenie imperium rosyjskiego. W 1907 roku został usunięty z Wilna. Zamieszkał wtedy w kaplicy cmentarnej w podwileńskich Ponarach, skąd dalej kierował swoją parafią. Po roku 1907, na fali reform porewolucyjnych, zelżał ucisk rusyfikacyjny wobec Kościoła na dawnych ziemiach polskich. Za zezwoleniem władz carskich ks. Fordon objął probostwo w Białej Wace i wybudował tam kościół.

W 1910 roku udał się do Galicji i wstąpił do zakonu franciszkanów konwentualnych, otrzymał imię Melchior. Po odbyciu nowicjatu w Krakowie, w 1913 roku przełożeni skierowali go do Grodna, gdzie został wikariuszem parafii przy kościele pofranciszkańskim. Aż do odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 roku ojciec Melchior nie mógł pokazywać się publicznie w habicie zakonnym.

W czasie I wojny światowej o. Fordon wykazał się bohaterską postawą, ratując przed rozstrzelaniem trzynastu strażaków. 4 września 1915 roku żołnierze niemieccy oskarżyli ich o szpiegostwo na rzecz wycofujących się z Grodna wojsk rosyjskich. Karą miało być rozstrzelanie. W grupie skazanych na śmierć byli katolicy, prawosławni oraz Żydzi. O. Melchior poprosił niemieckiego oficera, aby zamiast skazanych rozstrzelano jego. Oficer darował strażakom życie, ale powiedział, że jeśli okaże się prawdą, że byli oni szpiegami rosyjskimi, wtedy rozstrzelany zostanie kapłan. Po wyjaśnieniu egzekucję odwołano, a mieszkańcy Grodna uznali o. Fordona za bohatera.

Franciszkanin o. Albert Wojtczak OFMConv, w książce pt. "Ojciec Melchior Józef Fordon" wydarzenie to opisał w następujący sposób: "Wobec tak surowej groźby tłum zamarł w ciszy. Dopiero o. Fordon podszedł do oficerów, prosząc o darowanie życia skazańcom. Oficerowie nie chcieli nawet o tym słyszeć. Sprawa jednak oparła się o generała, który zażądał, aby kapłan osobiście zaręczył za uczciwość aresztowanych. O. Fordon złożył taką gwarancję, a potem gdy sprawa się wyjaśniła wszyscy zgodnie orzekli, że ocalenie swego życia zawdzięczają jego odwadze i modlitwie".

Dzięki o. Fordonowi po zakończeniu I wojny światowej franciszkanie powrócili na Białoruś i na Wileńszczyznę, m.in. do Grodna i do Wilna. Warto wspomnieć, że franciszkanie przybyli do Grodna w roku 1635, a w 1687 roku klasztor grodzieński stał się siedzibą kustodii. W 1864 roku władze carskie urządziły tam areszt dla księży i zakonników, skazanych za działalność patriotyczną. Przebywało w nim wielu dominikanów, bernardynów, bonifratrów, księży diecezjalnych, a najwięcej franciszkanów z innych skasowanych konwentów. Klasztor jako więzienie funkcjonował aż do 1919 roku.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, o. Fordon ogłosił publicznie przynależność do zakonu franciszkanów. W styczniu 1919 roku franciszkanie obradujący we Lwowie podjęli decyzję o powrocie do Grodna, mianując o. Fordona przełożonym tamtejszego klasztoru. W lipcu 1919 roku wileńska kuria diecezjalna oficjalnie przekazała franciszkanom klasztor i tamtejszą parafię Matki Bożej Anielskiej.

O. Melchior rozpoczął gruntowny remont zniszczonego klasztoru. Był niestrudzonym duszpasterzem. Stawiano go jako wzór pokory i posłuszeństwa wobec przełożonych. Żył w sposób bardzo skromny.

Klasztor franciszkański w Grodnie sąsiadował z domami ubogich Żydów, którzy stanowili prawie połowę ludności miasta. Mieszkali tam również wyznawcy prawosławia. Zachowały się świadectwa, w których opisano otwartą postawę o. Fordona wobec mieszkańców Grodna. Pewnemu Żydowi ofiarował buty, które zdjął sobie z nóg. Często na ulicach pomagał dźwigać ciężary ubogim kobietom żydowskim.

Współpracował ze św. o. Maksymilianem Kolbe, który w 1922 roku z Krakowa do Grodna przeniósł wydawanie "Rycerza Niepokalanej". O. Fordon służył swoimi radami, udzielił pełnego poparcia o. Kolbemu i jego wydawnictwu, które w 1927 zostało przeniesione do Niepokalanowa. Był także spowiednikiem o. Kolbego i braci pracujących w wydawnictwie, w tym m.in. brata Zenona Żebrowskiego, późniejszego wielkiego misjonarza Japonii.

Trzy lata przed śmiercią zachorował na gruźlicę. Postępująca choroba uniemożliwiła mu prowadzenie dalszej działalności. Ostatnie lata spędził na posłudze kapłańskiej w konfesjonale. O. Kolbe, również chorujący na gruźlicę, na krótko przed śmiercią o. Melchiora napisał do niego list z Zakopanego, gdzie leczył się. Oto fragment tego listu: "Niech Ojciec pamięta w niebie o wydawnictwie, Milicji i Rycerzu, braciach, o wszystkim, co służy sprawie Bożej i pożytkowi dusz, a nad czym my pracujemy".

O. Fordon zmarł w opinii świętości, w Grodnie 27 lutego 1927 roku. Pogrzeb odbył się w Środę Popielcową, 2 marca. Był manifestacją wdzięczności mieszkańców miasta wobec zakonnika, także prawosławnych i wyznania mojżeszowego.

O. Fordon jest kandydatem na ołtarze, jego proces beatyfikacyjny prowadzi warszawska prowincja franciszkanów Matki Bożej Niepokalanej. W 2003 roku odbyło się przeniesienie jego ciała z cmentarza miejskiego do kościoła Matki Bożej Anielskiej, przy którym o. Melchior przez wiele lat żył i pracował.

wp

Na zdjęciach: 1) archiwalna panorama Grodna, kościół franciszkanów - z cyfrą 5 u góry, 2) o. Melchior Fordon OFMConv, 3) kościół Matki Bożej Anielskiej w Grodnie - fotografia współczesna / fot. OFMConv Grodno.


W internecie: Franciszkanie na Białorusi.
Würzburg: biskup z młodzieżą franciszkańską
Biskup Würzburga, Dr. Friedhelm Hofmann, odwiedził grupę młodzieży franciszkańskiej „Fraziskus” działającą przy tamtejszym klasztorze.
Kijów: odznaczenie dla o. Władysława Lizuna
O. Władysław Lizun został odznaczony przez Bronisława Komorowskiego złotym krzyżem zasług za zaangażowanie na rzecz Polaków i kultury polskiej na Ukrainie.
Harmęże: XIV Dni Kolbiańskie
Specjalnym tegorocznego spotkania był fotograf siedmiu kolejnych papieży, Arturo Mari, który dał osobiste świadectwo świętości w codziennym życiu Jana Pawła II.
Albania: rocznica poświęcenia świątyni
W albańskim mieście Fier słowaccy franciszkanie świętowali uroczyście dwudziestą rocznicę poświęcenia pierwszej świątyni na tych rozległych obszarach.
Harmęże: 55 lat kapłaństwa o. Floriana
Franciszkanie w Centrum św. Maksymiliana w Harmężach obchodzili uroczyście w Niedzielę Bożego Miłosierdzia jubileusz 55 lat kapłaństwa o. Floriana Szczęcha.
POLSCY MĘCZENNICY Z PERU

W związku z dużym zapotrzebowaniem mediów przedstawiamy zebrane materiały dotyczące życia, męczeństwa oraz procesu beatyfikacyjnego misjonarzy, którzy zginęli w Peru - o. Zbigniewa Strzałkowskiego i o. Michała Tomaszka. Korzystając z naszych artykułów, każdorazowo należy podać autora i źródło.

copyright © franciszkanie.pl 2001-2012, więcej o franciszkanie.pl - [ statystyki ] - kontakt - Strefa użytkowników Strefa - nowa wersja